Doğumun Ağlayışı, Nefesin Hatırlayışı, Ölümün Uyanışı

İnsan doğduğu an ağlar.
Bu ağlayış sadece bedenin dünyaya gelişi değildir…
Ruhun hakikatten ayrılışının ilk sarsıntısıdır.

Ve o ilk nefes…

İnsana üflenen nefes, aslında ona verilen en büyük emanettir.
O nefes, hakikatin nefesidir.

Fakat insan o nefesi alırken ağlar…
Çünkü sonsuzluktan sınırlıya düştüğünü hisseder.

Doğum, bir başlangıçtan çok bir unutuştur.
Bir iniştir…
Bir örtülüştür…

Ve insan, o ilk nefeste hakikati bilir.
Ama sonra…

Dünya başlar.

Renkler, arzular, roller, kimlikler…
Ayna çoğalır, görüntü artar.
İnsan aynaya bakmayı bırakır, aynadaki yansımayı gerçek zannetmeye başlar.

İşte tam burada nefes değişir…

Çünkü insan nasıl yaşıyorsa öyle nefes almaz;
nasıl nefes alıyorsa öyle yaşamaya başlar.

Nefes daralırsa hayat daralır.
Nefes kesilirse idrak kesilir.
Nefes kirlenirse hakikat örtülür.

Çünkü o nefes…
Allah’ın insana üflediği nefestir.

Ama insan o nefesi; korkuyla, öfkeyle, kaygıyla, yargıyla kirletir.
Ve kirlenen her nefes, hakikatten biraz daha uzaklaştırır insanı.

Derken bir gün ölüm gelir…

İnsanlar toplanır ve derler ki: “Öldü.”

Oysa belki de o an, ilk defa gerçekten nefes alıyordur.
Belki de üzerindeki bütün perdeler kalkmış, nefes aslına dönmüştür.

Biz ise ağlarız…

Ama bu gözyaşı sadece giden için değildir.
Bu gözyaşı, kendi unuttuğumuz içindir.

Çünkü her cenaze bir aynadır.

Ve o aynada gördüğün şey şudur:
“Sen de unuttun…
sen de aynı yoldasın…
sen de hakikati erteledin.”

İşte insan, buna ağlar.

Gidenin dirildiğini sezdiği için…
Kendisinin hâlâ uykuda olduğunu hissettiği için…

Bu yüzden gerçek ölüm, bedenin toprağa girmesi değildir.
Gerçek ölüm, nefesin hakikatten kopmasıdır.

Ve gerçek doğum da anne rahminden çıkmak değildir…
Nefesin, tekrar hakikate dönmesidir.

Çünkü nefes hatırladığında…
İnsan hatırlar.

İnsan hatırladığında…
Hakikat görünür.

Ve hakikat göründüğünde…
Artık ne doğum bir başlangıçtır,
ne ölüm bir son.

Y. Cengiz