Güvenin Sarsılması: En Yakınlardan Gelen Kırgınlıklar

Güvenin Sarsılması: En Yakınlardan Gelen Kırgınlıklar

Hayat bize sürekli aynalar tutar. Bazen bu aynalar sevgiyle parlar, bazen kırılmış cam gibi can yakar. Ama her biri, içsel yolculuğumuzda görmemiz gereken bir şeyi görünür kılmak için vardır. En güvendiğimiz kişiler kırdığında kalbimizin en derin yerinde bir sarsıntı olur. Çünkü o bağ, aslında kendimizle olan bağımızın bir yansımasıdır. Dostlardan gelen yara, sadece dış dünyamızı değil, iç dünyamızı da sarsar.

Ben de böyle bir deneyim yaşadım. En yakın dostlarım bir gün beklemediğim bir şekilde bana sırtlarını döndü. Paylaşılan sırlar, kurulan bağlar sanki bir anda yok oldu. İçimde derin bir kırılma ve güven kaybı oluştu. Ama zaman geçtikçe şunu fark ettim: Bu olay beni üzmek için değil, beni bana göstermek için yaşandı. Kendime sormaya başladım: Neden bu kadar sarsıldım? Güvenim gerçekten neye dayanıyordu? Ve gördüm ki kırılan şey sadece dostluk değilmiş. Kırılan, dışarıya bağladığım içsel güvenimmiş.

Bu sürecin başka bir aynası da eşimle olan ilişkimde ortaya çıktı. Bazı tartışmalarda hissettiğim öfke büyüktü. Ama derine indiğimde fark ettim ki eşim beni incitmiyordu; eşim, içimde zaten var olan incinmişliği görünür kılıyordu. Onun davranışları, bastırdığım yönlerimi yüzeye çıkarıyordu. Bu farkındalık geldiğinde suçlamak yerine kendime dönmeye başladım.

Bizi en çok yaralayan olaylar bile bir işlev taşır. Dostlardan gelen kırgınlıklar dışarıdan ihanet gibi görünse de, içeride bir uyanış başlatır. Öfkeyi bastırmak ya da karşıya yöneltmek kolaydır. Zor olan, bu duygunun bende neye dokunduğunu görebilmektir. Çoğu insan yaşadığı olayı dışarıya bağlar. Ama gerçek dönüşüm, olayın içimizdeki karşılığını bulmakla başlar.

Bu süreç bana en büyük dersi verdi: Güven birine verilmez, içte kurulur. Dışarıda yaşanan her kırılma, içerideki eksikliği gösterir. Her dost, her tartışma, her kırgınlık bir öğretmene dönüşebilir. Bugün dönüp baktığımda görüyorum ki dostlarım öğretmen oldu, eşim ayna oldu ve ben sonunda kendime dönmeyi öğrendim.

Hayatta yaşadığımız kırılmalar bizi yıkmak için değil, bizi bize yaklaştırmak için gelir. Dışarıdaki her sarsıntı, içeride sağlam bir zemin kurma çağrısıdır. Artık biliyorum ki asıl güven dışarıda değil, içimde kurduğum dengededir.